Schola Ermetica della Fratellanza di MiriamScuola Philosophica di Teurgia Ermetica "Salvatore Mergè"
Iscrizioni
Stella

Citazioni

“La magia è la scienza della vita, la scienza delle scienze.”

— J. M. Kremmerz

Ultimo Aggiornamento

lunedì
16 novembre 2026

Online

1 Utente online

Psalmus 17

PSALMUS 17

In finem. Puero Domini David, qui locutus est Domino verba cantici hujus, in die qua eripuit eum Dóminus de manu omnium inimicorum ejus, et de manu Saul, et dixit:

Díligam te, Dómine, fortitúdo mea: Dóminus firmaméntum meum, et refúgium meum, et liberátor meus.

Deus meus adjútor meus, et sperábo in eum.

Protéctor meus, et cornu salútis meæ, et suscéptor meus.

Laudans invocábo Dóminum: et ab inimícis meis salvus ero.

Circumdedérunt me dolóres mortis: et torréntes iniquitátis conturbavérunt me.

Dolóres inférni circumdedérunt me: præoccupavérunt me láquei mortis.

In tribulatióne mea invocávi Dóminum, et ad Deum meum clamávi.

Et exaudívit de templo sancto suo vocem meam: et clamor meus in conspéctu ejus, introívit in aures ejus.

Commóta est, et contrémuit terra: fundaménta móntium conturbáta sunt, et commóta sunt, quóniam irátus est eis.

Ascéndit fumus in ira ejus: et ignis a fácie ejus exársit: carbónes succénsi sunt ab eo.

Inclinávit cælos, et descéndit: et calígo sub pédibus ejus.

Et ascéndit super Chérubim, et volávit: volávit super pennas ventórum.

Et pósuit ténebras latíbulum suum, in circúitu ejus tabernáculum ejus: tenebrósa aqua in núbibus áëris.

Præ fulgóre in conspéctu ejus nubes transiérunt, grando et carbónes ignis.

Et intónuit de cælo Dóminus, et Altíssimus dedit vocem suam: grando et carbónes ignis.

Et misit sagíttas suas, et dissipávit eos: fúlgura multiplicávit, et conturbávit eos.

Et apparuérunt fontes aquárum, et reveláta sunt fundaménta orbis terrárum:
Ab increpatióne tua, Dómine, ab inspiratióne spíritus iræ tuæ.

Misit de summo, et accépit me: et assúmpsit me de aquis multis.

Erípuit me de inimícis meis fortíssimis, et ab his qui odérunt me: quóniam confortáti sunt super me.

Prævenérunt me in die afflictiónis meæ: et factus est Dóminus protéctor meus.

Et edúxit me in latitúdinem: salvum me fecit, quóniam vóluit me.

Et retríbuet mihi Dóminus secúndum justítiam meam: et secúndum puritátem mánuum meárum retríbuet mihi:

Quia custodívi vias Dómini, nec ímpie gessi a Deo meo.

Quóniam ómnia judícia ejus in conspéctu meo: et justítias ejus non répuli a me.

Et ero immaculátus cum eo: et observábo me ab iniquitáte mea.

Et retríbuet mihi Dóminus secúndum justítiam meam: et secúndum puritátem mánuum meárum in conspéctu oculórum ejus.

Cum sancto sanctus eris, et cum viro innocénte ínnocens eris:

Et cum elécto eléctus eris: et cum pervérso pervertéris.

Quóniam tu pópulum húmilem salvum fácies: et óculos superbórum humiliábis.

Quóniam tu illúminas lucérnam meam, Dómine: Deus meus, illúmina ténebras meas.

Quóniam in te erípiar a tentatióne, et in Deo meo transgrédiar murum.

Deus meus, impollúta via ejus: elóquia Dómini igne examináta: protéctor est ómnium sperántium in se.

Quóniam quis Deus præter Dóminum? aut quis Deus præter Deum nostrum?

Deus, qui præcínxit me virtúte: et pósuit immaculátam viam meam.

Qui perfécit pedes meos tamquam cervórum, et super excélsa státuens me.

Qui docet manus meas ad pr?lium: et posuísti, ut arcum ?reum, brácchia mea.

Et dedísti mihi protectiónem salútis tuæ: et déxtera tua suscépit me:

Et disciplína tua corréxit me in finem: et disciplína tua ipsa me docébit.

Dilatásti gressus meos subtus me: et non sunt infirmáta vestígia mea:

Pérsequar inimícos meos et comprehéndam illos: et non convértar, donec defíciant.

Confríngam illos, nec póterunt stare: cadent subtus pedes meos.

Et præcinxísti me virtúte ad bellum: et supplantásti insurgéntes in me subtus me.

Et inimícos meos dedísti mihi dorsum, et odiéntes me disperdidísti.

Clamavérunt, nec erat qui salvos fáceret ad Dóminum: nec exaudívit eos.

Et commínuam illos, ut púlverem ante fáciem venti: ut lutum plateárum delébo eos.

Erípies me de contradictiónibus pópuli: constítues me in caput géntium.

Pópulus quem non cognóvi servívit mihi: in audítu auris obedívit mihi.

Fílii aliéni mentíti sunt mihi, fílii aliéni inveteráti sunt, et claudicavérunt a sémitis suis.

Vivit Dóminus, et benedíctus Deus meus: et exaltétur Deus salútis meæ.

Deus, qui das vindíctas mihi, et subdis pópulos sub me: liberátor meus de inimícis meis iracúndis.

Et ab insurgéntibus in me exaltábis me: a viro iníquo erípies me.

Proptérea confitébor tibi in natiónibus, Dómine: et nómini tuo psalmum dicam.

Magníficans salútes Regis ejus, et fáciens misericórdiam Christo suo David: et sémini ejus usque in s?culum.



SALMO 17

Al maestro del coro.

Di Davide, servo del Signore, che rivolse al Signore le parole di questo canto, quando il Signore lo liberò dal potere di tutti i suoi nemici,

e dalla mano di Saul. Disse dunque: Ti amo, Signore, mia forza,

Signore, mia roccia, mia fortezza, mio liberatore; mio Dio, mia rupe, in cui trovo riparo; mio scudo e baluardo, mia potente salvezza.

Invoco il Signore, degno di lode, e sarò salvato dai miei nemici.

Mi circondavano flutti di morte, mi travolgevano torrenti impetuosi;

già mi avvolgevano i lacci degli inferi, già mi stringevano agguati mortali.

Nel mio affanno invocai il Signore, nell'angoscia gridai al mio Dio: dal suo tempio ascoltò la mia voce, al suo orecchio pervenne il mio grido.

La terra tremò e si scosse; vacillarono le fondamenta dei monti, si scossero perché egli era sdegnato. 

Dalle sue narici saliva fumo, dalla sua bocca un fuoco divorante; da lui sprizzavano carboni ardenti. 

Abbassò i cieli e discese, fosca caligine sotto i suoi piedi.

Cavalcava un cherubino e volava, si librava sulle ali del vento.

Si avvolgeva di tenebre come di velo, acque oscure e dense nubi lo coprivano.

Davanti al suo fulgore si dissipavano le nubi con grandine e carboni ardenti.

Il Signore tuonò dal cielo, l'Altissimo fece udire la sua voce: grandine e carboni ardenti.

Scagliò saette e li disperse, fulminò con folgori e li sconfisse.

Allora apparve il fondo del mare, si scoprirono le fondamenta del mondo, per la tua minaccia, Signore, per lo spirare del tuo furore.

Stese la mano dall'alto e mi prese, mi sollevò dalle grandi acque,

mi liberò da nemici potenti, da coloro che mi odiavano ed eran più forti di me.

Mi assalirono nel giorno di sventura, ma il Signore fu mio sostegno;

mi portò al largo, mi liberò perché mi vuol bene.

Il Signore mi tratta secondo la mia giustizia, mi ripaga secondo l'innocenza delle mie mani; 

perché ho custodito le vie del Signore, non ho abbandonato empiamente il mio Dio.

I suoi giudizi mi stanno tutti davanti, non ho respinto da me la sua legge;

ma integro sono stato con lui e mi sono guardato dalla colpa.

Il Signore mi rende secondo la mia giustizia, secondo l'innocenza delle mie mani davanti ai suoi occhi.

Con l'uomo buono tu sei buono con l'uomo integro tu sei integro,

con l'uomo puro tu sei puro, con il perverso tu sei astuto.

Perché tu salvi il popolo degli umili, ma abbassi gli occhi dei superbi.

Tu, Signore, sei luce alla mia lampada; il mio Dio rischiara le mie tenebre.

Con te mi lancerò contro le schiere, con il mio Dio scavalcherò le mura.

La via di Dio è diritta, la parola del Signore è provata al fuoco; egli è scudo per chi in lui si rifugia.

Infatti, chi è Dio, se non il Signore? O chi è rupe, se non il nostro Dio?

Il Dio che mi ha cinto di vigore e ha reso integro il mio cammino;

mi ha dato agilità come di cerve, sulle alture mi ha fatto stare saldo;

ha addestrato le mie mani alla battaglia, le mie braccia a tender l'arco di bronzo.

Tu mi hai dato il tuo scudo di salvezza, la tua destra mi ha sostenuto, la tua bontà mi ha fatto crescere.

Hai spianato la via ai miei passi, i miei piedi non hanno vacillato.

Ho inseguito i miei nemici e li ho raggiunti, non sono tornato senza averli annientati.

Li ho colpiti e non si sono rialzati, sono caduti sotto i miei piedi.

Tu mi hai cinto di forza per la guerra, hai piegato sotto di me gli avversari.

Dei nemici mi hai mostrato le spalle, hai disperso quanti mi odiavano.

Hanno gridato e nessuno li ha salvati, al Signore, ma non ha risposto.

Come polvere al vento li ho dispersi, calpestati come fango delle strade.

Mi hai scampato dal popolo in rivolta, mi hai posto a capo delle nazioni. Un popolo che non conoscevo mi ha servito;

all'udirmi, subito mi obbedivano, stranieri cercavano il mio favore,

impallidivano uomini stranieri e uscivano tremanti dai loro nascondigli.

Viva il Signore e benedetta la mia rupe, sia esaltato il Dio della mia salvezza.

Dio, tu mi accordi la rivincita e sottometti i popoli al mio giogo,

mi scampi dai nemici furenti, dei miei avversari mi fai trionfare e mi liberi dall'uomo violento.

Per questo, Signore, ti loderò tra i popoli e canterò inni di gioia al tuo nome.

Egli concede al suo re grandi vittorie, si mostra fedele al suo consacrato, a Davide e alla sua discendenza per sempre.

« Torna alla Home